Μετά τον Θοδωρή Κιντη στον Πύργο Ηλείας, τον Νικόλα Φουντοπουλο στην Πάτρα, τον Δημήτρη Πιπεργιά στην Αθήνα "εφυγε" σήμερα από κοντά μας και ο Λευτέρης Πουλάκης. Η οικογένεια του Συνδέσμου μας έγινε φτωχότερη με την απώλεια των αγαπημένων μας Φίλων και Συναδέλφων.

Ψυχή μας δυνατή!

Ψυχή μας αγωνίστρια ως το μεδούλι!

Ψυχή σπιρτόζα!
Δημήτρη πέτρωσε η μέρα μας,
καύσωνας έξω μα στην καρδιά παγωνιά
και η ΔΕΗ δακρύζει από το πρωί
αφού στέρεψε για πάντα η φαμελιά μας.
Γιατί βιάστηκες να φύγεις μέγα αγωνιστή;
Γιατί τα νεφρά να αφυδατωθούν αφού η καρδιά πάλλεται;
Γιατί τα ευρώ δεν μπορούν να εξαγοράσουν το φευγιό;
Μοναχικό το ταξίδι σου άρχοντα!
Τα Διρρεύματα θλίβονται
πώς να σε σκεπάσουν τα Ευβοιώτικα βουνά
ΕΣΕΝΑ πέτρα σμιλευτή ήσουν στη γη.
Γιατί αργείς να φανείς στον καφενέ μας σύντροφε;
Σήμερα η φωνή σου σώπασε
κι εμείς κατάπιαμε δρακόντιες γλώσσες
στο θλιβερό αυτό άκουσμα του χαμού σου.
Αύριο το κατευόδιό σου θα ναι αγκαθόστρωτο, δακρύβρεχτο.
Ο δρόμος στενός, μακρύς, στενάχωρος.
Και το όνομά σου, Δημήτρη μας πυρακτωμένο πράσινο δοξάρι.
Μια ματαιότητα, μια αναπνοή, μα προλαβαίνουμε
να σου δώσουμε το τελευταίο φιλί,
για το κατευόδιό σου με τον μοναχικό βαρκάρη.

Δυστυχώς αυτή την φορά δεν τα κατάφερε.

Έδωσε πολλές μάχες στη ζωή του, όμως αυτή τη φορά λύγισε.
Έφυγε ο Δημήτρης αφήνοντας μια μεγάλη παρακαταθήκη σε ολους εμάς, απο τους αγώνες του και τη δυναμική προσωπικότητα του.
Μαχητής της ζωής από πολύ μικρός κατάφερε να ανέβει τα σκαλιά με δυσκολιες και αγώνα, δημιουργώντας παράλληλα μια θαυμάσια Οικογένεια και τρία υπέροχα
παλληκάρια, τους γιους του.
Ενα δυναμικό παρόν , που ήτανε μοιραίο να κλείσει με την έκδοση της αυτοβιογραφιας του και τους αγώνες του Συνδικαλιστικου κινήματος(ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΕΠΛΑΣΑΝ ΤΟ ΜΥΘΟ), που ηγήθηκε για πολλα χρόνια στη ΔΕΗ.